၉၆၉ နာမည္မသံုးရန္ တားျမစ္မႈ ကေလာၿမိဳ႕တြင္ ျဖစ္ပြား
ရွမ္းျပည္နယ္ ကေလာၿမိဳ႕အထြက္ ေရႊဇင္ေယာ္စက္သံုးဆီအေရာင္းဆိုင္အနီးရွိ ေဒသထြက္လက္ေဆာင္မ်ား ေရာင္းခ်ေသာ ဆိုင္တန္းမွ “ ၉၆၉ ေမရွမ္း ” ႏွင့္ “ ၉၆၉ ေရႊစင္ ”အမည္ရွိ ဆိုင္းဘုတ္ေရးထားေသာ ဆုိင္ခန္းႏွစ္ခန္းအား ဇြန္ ၁၄ ရက္မနက္ပိုင္း တြင္ More
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေဆထင္ ေျပာစကားမ်ားက ျပည္ေထာင္စုႀကီးတစ္ခုလံုး ၿပိဳကြဲသြားေအာင္ ေသြးထုိးလႈံ႕ေဆာ္ လိုက္တဲ့ သေဘာလား….?
ဆက္ေၾကးေကာက္၊ ဘိန္းခြန္ေကာက္၊ သစ္ခိုးထုတ္ တဲ့ တရားမ၀င္လုပ္ရပ္ေတြကိုေတာ့ လုပ္လို႔မရေတာ့ ဘူးေပါ့။ ဒ့ါေၾကာင့္ ဦးေဆထင္ လက္နက္မစြန္႔ ခ်င္တာ More
Showing posts with label ရွမ္း. Show all posts
Showing posts with label ရွမ္း. Show all posts
Tuesday, January 7, 2014
Tuesday, October 29, 2013
ႏို၀င္ဘာလထဲ၌မိုင္းဖုန္းဆရာေတာ္ ျပန္လည္ၾကြလာေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရ
Categories :
ရွမ္းျပည္နယ္(အေရွ႕ပိုင္း)၊ မိုင္းဖုန္းေဒသတြင္ သီတင္းသံုး စံျမန္းခဲ့သည့္ မိုင္းဖုန္းဆရာေတာ္သည္ ယခု အခါမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ တာခ်ီလိတ္သို႕ ထိုင္းႏိုင္ငံမွ တဆင့္ ျပန္လည္ ၾကြေရာက္ေတာ္မႈ လာေတာ့မည္ ျဖစ္ သည့္အတြက္မိုင္းဖုန္းေဒသရွိ ေက်ာင္းေဆာင္အား ေက်ာင္းအက်ဳိးေတာ္ေဆာင္မ်ားမွ ျပဳျပင္မြမ္းမံမႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနၾကသည့္အျပင္ ဆရာေတာ္အား ျပန္လည္ ၾကြေရာက္ႏိုင္ရန္ အတြက္ လႊတ္ေတာ္တြင္ အဆိုတင္သြင္းခဲ့ သည့္ ျပည္သူ႕ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ ၃ ဦးအနက္ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ဦးစိုင္းထြန္းစိန္ အပါ အ၀င္ ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ဦးစိုးရယ္ ႏွင့္ အဖြဲ႔မွ ဆရာေတာ္ လက္ရွိ သီတင္းသံုးေနသည့္ ထိုင္းႏိုင္ငံ သို႕ သြားေရာက္ၿပီး ဆရာေတာ္အား တာခ်ီလိတ္သို႔ ျပန္လည္ ပင့္ေဆာင္ရန္ ကိစၥ အတြက္ ေအာက္တိုဘာလ ၂၇ရက္ ေန႔လည္ ၁နာရီအခ်ိန္က သြားေရာက္ ေလွ်ာက္ထားရာ ဆရာေတာ္မွ ႏို၀င္ဘာလအတြင္း ၾကြလာမည္ျဖစ္ၿပီး ၾကြလာမည့္ရက္အား သတ္မွတ္ေပးလိုက္ေၾကာင္း သိရသည္။
မိုင္းဖုန္းဆရာေတာ္ျပန္လည္ ၾကြေရာက္သည့္အခါတြင္ အဆင္အသင့္ျဖစ္ေနရန္အတြက္ ပ်က္စီး ယိုယြင္းေနေသာ ေက်ာင္းေဆာင္မ်ားအား ျပဳျပင္မြမ္းမံမႈမ်ားကို ေက်ာင္းအက်ဳိးေတာ္ေဆာင္မ်ားႏွင့္ အလွဴရွင္မ်ားမွ စုေပါင္းကာ ေဆာင္ရြက္ေနၾကေၾကာင္း သိရွိရသည္။
~⊱•❈❀ღ✿⊰❂⊱✿ღ❀❈•⊰~
Tachileik Online News
Monday, September 23, 2013
ရွမ္းလူမ်ိဴးတုိ႕၏ ရုိးရာ လက္ထပ္ပြဲ အေၾကာင္းတေစ႕တစ္ေစာင္း
Categories :
23.9.2013
အမ်ိဳးသမီးတို႔ မဂၤလာ ေဆာင္ပြဲမ်ားမွာ ေဒသအလိုက္ အနည္းႏွင့္ အမ်ား ကြဲျပားၾကသည္။ မိဘမ်ားက ေတာင္းရမ္းေပးရာတြင္ ဦးစြာ ပထမ လူပ်ိဳ၏မိဘမ်ားသည္ အပ်ိဳ၏ မိဘမ်ားထံသို႔ သြား၍ ေျပာရသည္။ အပ်ိဳ၏ မိဘမ်ားက ေလး-ငါးရက္ အခ်ိန္ယူၿပီး ေဆြမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ တိုင္ပင္ရသည္။ သမီး၏ သေဘာကို ေမးရသည္။ သမီးက သေဘာတူပါက လူပ်ိဳဖက္သို႔ အေၾကာင္းျပန္ၾကားရသည္။ လူပ်ိဳ၏ မိဘမ်ားက လူႀကီးမ်ားႏွင့္ ေန႔ေကာင္းရက္သာ ေရြးၿပီး အပ်ိဳ၏မိဘမ်ာထံ သမီးေတာင္းရန္လာၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ အပ်ိဳအိမ္၌ ေဆြမ်ိဳးအစံု ေရာက္ေနၾကရသည္။ အပ်ိဳဖက္မွ လူငယ္မ်ားက လူပ်ိဳကို ျခံတံခါးဝတြင္ တႀကိမ္၊ အိမ္တံခါးဝတြင္ တႀကိမ္ ႀကိဳးတားၾကသည္။ ေငြေၾကးေပးမွ ဖြင့္ေပးၾကသည္။
အိမ္ေပၚသို႔ ေရာက္သည့္အခါ အပ်ိဳဖက္က လူႀကီးႏွစ္ဦးကို လူပ်ိဳဖက္မွ လူႀကီးမ်ားက သြား၍ ႏွင္ဆက္ရသည္။ အပ်ိဳဖက္မွ လူႀကီးမ်ားက လာရင္းကိစၥကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ေမးရသည္။ လူပ်ိဳဖက္က သမီးလာေတာင္းသည့္ အေၾကာင္းေျပာျပရသည္။
ဤသို႔ တဖက္ႏွင့္တဖက္ အျပန္အလွန္ ေျပာဆိုၾကသည္။ ထိုသို႔ေျပာေနစဥ္ လူပ်ိဳဖက္က လင္ပန္းတခုတြင္ လက္ဖက္ႏွစ္ထုပ္၊ ကြမ္းႏွစ္ထုပ္၊ ငွက္ေပ်ာ္ႏွစ္ဖီး၊ အနည္းဆံုး ေငြငါးမတ္ႏွင့္ ၾကက္ဥျပဳတ္ ႏွစ္လံုးထည့္၍ အိမ္ေထာင္စံု အ်ိဳးသမီးထံ ပို႔ထားရသည္။ အကယ္၍ စကားေျပာလို႔မၿပီးမီ ထိုလင္ပန္းကို ေအာက္ခ်ထားမိပါက အပ်ိဳဖက္က ယူစားပစ္ႏိုင္သည္။ ထို႔ေနာက္မွ ၾကက္ဥႏွစ္လံုးမွတပါး လင္ပန္းအတြင္းရွိ အစားအစာ တ၀က္ကို ေဆြမ်ိဳးႏွစ္ဖက္အား ေကၽြးေမြးၿပီး က်န္တ၀က္ကို အိမ္အျပင္တြင္ နတ္ပသ၍ ဆုေတာင္းျခင္းျပဳၾကသည္။
ထို႔ေနာက္ လူပ်ိဳဖက္မွ ဧည့္သည္မ်ားကို အပ်ိဳဖက္က ထမင္းေကၽြး ျပဳစုသည္။ အပ်ိဳႏွင့္ လူပ်ိဳအတြက္မူ ထမင္းပြဲတခု သီးသန္႔ျပင္ေပးရသည္။ လူပ်ိဳႏွင့္အပ်ိဳ ထမင္းစားေနစဥ္ အနားတြင္ ကေလးမ်ားက သားသမီးမ်ားသဖြယ္ ၾကက္ဥႏွစ္လံုးကို ခြဲၿပီး “ေဖေဖ၊ ေမေမ” ဟုေခၚကာ သတိုးသားႏွင့္ သတို႔သမီးတို႔အား ခြံ႕ေကၽြးရသည္။ ခ်ည္ခုႏွစ္ပင္ပါသည့္ ခ်ည္မန္းကြင္းျဖင့္ သတို႔သား၊ သတို႔သမီးတို႔အား စြပ္ေပးရသည္။ လူပ်ိုႏွင့္အပ်ိဳ တျပန္စီ ထမင္းခြံ႕သည့္ဓေလ့လည္း ရွိသည္။ သတို႔သားက သတို႔သမီးအား မိဘအား သမီးေမြးေပးသည့္အတြက္ ေငြငါးက်ပ္ကို ႏို႔ဘိုးအျဖစ္ ကန္ေတာ့ရသည္။ ထို႔အျပင္ အပ်ိဳဖက္က ေဆြမ်ိဳးမ်ားအတြက္ တအိုးစားလွ်င္ တက်ပ္၊ ႏွစ္အိုးစားလွ်င္ ႏွစ္က်ပ္ စသည္ျဖင့္ ေငြေၾကးေပးရသည္။ ထိုသို႔ ျပဳလုပ္ျခင္းမွာ ေနာင္တေန႔ လင္မယား သေဘာထား ကြဲလြဲပါက ေဆြမ်ိဳးမ်ားကို သက္ေသထူၿပီး သတို႔သား၊ သတို႔သမီးအား ဆံုးမရန္ျဖစ္သည္။
အခ်ိဳ႕ေဒသမ်ားတြင္ လက္ထပ္ပြဲျပဳလုပ္လွ်င္ ငွက္ေပ်ာပြဲကိုျပင္၍ ငခ်ဥ္ထုပ္မ်ားကို အုပ္ထဲတြင္ထည့္ထားသည္။ ရြဲထဲမွ အသက္ႀကီးရင္သူတို႔က ထိုအထုပ္မ်ားကို ေျဖၿပီး ဧည့္သည္မ်ားကို ေကၽြးေမြးသည္။ ေရႊ၊ေငြ ထည့္ထားသည့္ ေရကို လက္ထပ္ေပးသူ လူႀကီးက သတို႔သမီးကို တိုက္သည္။ သတို႔သမီးမွတဆင့္ သတို႔သားအား တိုက္သည္။ လက္ဖြဲ႕ေသာ အေလ့ရွိသည္။ သတို႔သမီးအရံ၊ သတို႔သား အရံႏွင့္ လက္ထပ္ေပးသူတို႔ဥည္ မိဘစံုလင္စြာရွိၿပီး ငယ္လင္၊ ငယ္မယား အိမ္ေထာင္စံုမ်ားျဖစ္ရသည္။ လူပ်ိဳ၏ မိဘမ်ားက အပ်ိဳ၏ မိဘမ်ားထံ သမီးေတာင္းရာတြင္ တင္ေတာင္းေသာ ပစၥည္းမွာ ေရႊ၊ ေငြ၊ အ၀တ္အစားမ်ားသာ ျဖစ္သည္။ အိမ္ႏွင့္ ေျမယာမ်ားကို တင္မေတာင္းၾကေပ။ လက္ထပ္ပြဲကုန္က်ေငြကို ေယာက်္ားေလးဖက္က အကုန္ခံရသည္။၏
ရွမ္းျပည္နယ္ ေျမာက္ပိုင္း အခ်ိဳ႕ေဒသမ်ားတြင္ မိန္းကေလးကို သြားေရာက္ေတာင္းယူရာတြင္ ေရအျပည့္ ပါေသာ ေရတေကာင္းတခု၊ ႏွစ္ေတာင္ပတ္လည္ရွိေသာ ဖ်ာေခ်ာတခ်ပ္၊ ကြမ္းေဆးအစံု ထည့္ထားေသာ ကြမ္းအစ္တလံုး၊ ေဆးလိပ္ထည့္ထားေသာ ေဆးလိပ္ခြက္ တခြက္ႏွင့္ သြားေတာင္းရသည္။
ရွမ္းျပည္နယ္ ေတာင္ပိုင္း အခ်ိဳ႕ေဒသမ်ားတြင္ လက္ဖက္စို တပိႆာ၊ ဆားတပိႆာ၊ ၾကံသကာ တပိႆာ၊ ဆင္အန္ငွက္ေပ်ာဖီး တဖီးႏွင့္ မိန္းကေလး မိဘ သို႔မဟုတ္ အုပ္ထိန္းသူထံ လာေရာက္ ကန္ေတာ့ၿပီး မိန္းကေလး ၀တ္ဆင္ရန္ ေရႊတို ေရႊစ အဆင္တန္ဆာ မ်ားကိုပါ ယူေဆာင္သြားရသည္။
ေတာင္းရမ္းရာတြင္ ကြမ္းေတာ့ေတာ္ ေခၚ တဖက္ႏွင့္တဖက္ အခ်ီအခ် စကားေျပာဆိုရာတြင္ ၾကား၀င္ ေျပာရမည့္ စကားေျပာ လိမၼာကၽြမ္းက်င္သူ၊ အာ၀ဇၨန္းရွိၿပီး လူမႈေရးရာ သိနားလည္သူ (အမ်ားအားျဖင့္ လူပ်ိဳေခါင္း) တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ငွားရမ္းေခၚေဆာင္ကာ သြားေတာင္းေလ့ရွိသည္။ မဂၤလာပြဲကိုလည္း သတို႔သမီး အိမ္တြင္သာ ျပဳလုပ္ေလ့ ရွိသည္။ ေရွးရွမ္းပံုျပင္မွ ခြန္ဆန္ေလာ၀္ႏွင့္ နန္းဦးျပင္တို႔ကို အစြဲျပဳၿပီး သတို႔သား၊ သတို႔သမီးအိမ္သုိ႔အလာ လမ္းတြင္ ေရႊႀကိဳး၊ ေငြႀကိဳးတားၾကသည္။ လက္ထပ္ၿပီး ခုႏွစ္ရက္အတြင္း ခရီးထြက္ေလ့မရွိၾကေပ။ ေယာကၡ မအိမ္တြင္ အနည္းဆံုး တႏွစ္ေနၿပီးမွ အိမ္ေထာင္ခြဲလိုက ခြဲေနၾကေလ့ရွိသည္။
(တိုင္းရင္းသား ႐ိုးရာဓေလ့ ထံုးစံမ်ား-မန္မာ့ ဆုိရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ) စာအုပ္မွ
စာဖတ္ပရိတ္သတ္မ်ားကုိ အစဥ္ ေလးစားလ်က္
Hsipaw Generation. (သီေပါသား/သူမ်ား)
Thursday, September 19, 2013
ရွမ္းသမိုင္းေၾကာင္းမ်ား
Categories :
19.9.2013
ရွမ္းျပည္နယ္၏ ၿမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္ေသာ ေတာင္ႀကီၤးၿမိဳ႕သည္ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္အထက္ (၄၇၁၂) ေပ ျမင့္ေသာ ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း ရွမ္းရိုးမ ေတာင္ေပၚတြင္တည္ရွိပါသည္။ ျမန္မာ သဣရာဇ္ (၁၂၀၀)ခန္႔က ေနာင္တြင္ ေတာင္ႀကီးဟု သမုတ္မည့္ေနရာ၌ ပအုိ၀့္ရြာေလး တစ္ရြာ ရွိခဲ့သည္။ ထုိရြာ၏ အမည္မွာ ``ဒံုေတာင္တီ´´ဟု အမည္ ရသည္။ ေတာင္တီကို ရွမ္းအမည္ျဖင့္ ``တြမ္တီး´´ ဟုေခၚသည္။ တည္ပင္(၀ါ) ကတည္ပင္ ေပါက္ရာရြာဟု ဆုိလိုသည္။ ထိုရြာႏွင့္ အနီးတ၀ိုက္တြင္ပင္လံုရြာ၊ ရွမ္းရြာ၊ မိန္ၿမိန္ရြာႏွင့္ ၀ါးျပားရြာ မ်ားသာ ရွိေပသည္။
၎အျပင္ ေရကန္ ေလးကန္ႏွင့္ အင္းႀကီး တစ္အင္းလည္း ရွိေပသည္။ အဂၤလိပ္အစုိးရသည္ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ ကို (၁၂၅၃)ခုႏွစ္၊ (၁၈၉၀)ျပည့္ႏွစ္တြင္တည္ေထာင္ခဲ့ေၾကာင္း၊ ပါတ္၀န္းက်င္ရွိ အင္းႏွင့္ကန္မ်ားကို ျပဳျပင္ဆည္ဖို႔ကာ ေတာင္ႀကီးကို ၿမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္ရန္ ဖန္တီးခဲ့ေၾကာင္း သိရွိ မွတ္သားရပါသည္။ သက္ႀကီး ရြယ္အုိ တစ္ဦး၏ ေျပာျပခ်က္ အရ (၁၂၅၁)ခုႏွစ္တြင္
ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ တည္ေၾကာင္း မွတ္သား ရပါ သည္။ ဤ အဆို အမိန္႔မ်ားကိုအေျခခံ၍ သံုးသပ္ၾကည့္ရာ အဂၤလိပ္တို႔သည္ အထက္ ျမန္မာျပည္ကို (၁၂၄၇)ႏွစ္တြင္ အေျခစိုက္ နိဳင္ခဲ့ၿပီး၊ရွမ္းျပည္နယ္သို႔ တက္လာကာ ပထမဦးစြာေညာင္ေရႊၿမိဳ႕နယ္ မိုင္းေသာက္ ေက်းရြာ ေအသတြင္ စတင္ ရံုးစိုက္ခဲ့ ေပသည္။
ထိုေဒသမွ တစ္ဖန္ ယခုေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ တည္ရာ ေဒသ တ၀ိုက္သို႕ (၁၂၅၁)
ခုႏွစ္ခန္႔၌ ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့ျခင္း ျဖစ္နိဳင္ ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္ကေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ အေရွ႕ဘက္ ေတာင္တန္းမ်ား ေပၚ၌ မိရဲ၊ သထံု၊ ၀ိနယ အစရွိေသာပအို၀့္ရြာမ်ား ရွိသည္။ ``၀ိနယ´´ဟူေသာ အဓိပၸါယ္မွာ ``ၿမိဳ႕ေဟာင္း´´ဟူ၍ျဖစ္သည္။ ၎၌ ရံုးစိုက္ၿပီး ေနာက္ (၁၈၉၄) ခုႏွစ္တြင္မွ ယခုေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕သို႔ ေျပာင္းေရြ႕ တည္ျခင္း ျဖစ္နိဳင္ ပါသည္။ ဤသို႔ဆိုလ်င္ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕၏ သက္တမ္းကား အႏွစ္ (၁၀၀) ေက်ာ္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္တမ္း တင္ရမည္ ျဖစ္ပါသည္။
ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕ေနရာသည္ သကၠရာဇ္ ၁၂၀၀ ခန္႔ေလာက္က တည္ရွိေန ခဲ့ေသာပအို၀္းရြာေလး တစ္ရြာရွိခဲ့၏။ ထိုရြာ၏ အမည္မွာ ဒံုေတာင္တီ ဟုေခၚ ေလသည္။ရွမ္းအသံျဖင့္ တြမ္တီး ဟုေခၚသည္။ ေတာင္က်ည္း၊ တြမး္တီး ဟုျမန္မာအသံေတာင္ၾကီး ဟူသည္မွာ တည္ပင္နွင့္ တူေသာ အပင္တစ္မ်ိဳးျဖစ္ပါသည္။
အခ်ိဳ႕ေသာအရပ္တြင္ ကတည္ပင္ ဟုလည္း ေခၚပါသည္။ ၄င္းအပင္ေပါက္ရာရြာဟုဆိုလိုပါ၏။ ထိုရြာႏွင့္ အနီးတစ္၀ိုက္တြင္ ပင္လံုရြာ ၊ ရွမ္းရြာ ၊မြန္ ျခိန္ရြာ ႏွင့္ ၀ါးျပားရြာ မ်ားသာ ရွိေပသည္။၄င္း အျပင္ ေရကန္ ၄
ကန္ႏွင့္ အင္းၾကီးတစ္အင္းလည္း ရွိသည္။ အဂၤလိပ္ အစိုးရသည္ေတာင္ၾကီးျမိဳ႔ကို ျမန္မာ သကၠရာဇ္ ၁၂၅၃-ခု ၊ ခရစ္ႏွစ္ ၁၈၉၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ျမိဳ႔တည္ခဲ့ေပသည္။ ေတာင္ၾကီးရြာကို ျမိဳ႔တည္ ျပီး
ထိုရြာႏွင့္တဆက္တည္းျဖစ္ေသာ ကန္မ်ား၊ အင္းမ်ားကို ျပဳျပင္ကာေတာင္ၾကီးျမိဳ႔ကို ျမိဳ႔ေတာ္ျဖစ္ေအာင္မြန္းမံခဲ့သည္ဟု ယု၀တီမာလာသိန္းကယု၀တီ ဂ်ာနယ္တြင္ မဟာပါသဏမံုတ၀ဂူလိုဏ္ဂူ ေဆာင္းပါးတြင္ ေရးသားထားသည္ကိုမွတ္သားရေပသည္။
မွတ္တမ္းအရဆိုပါက ေတာင္ၾကီးျမိဳ႔ကို တည္သည္မွာ ႏွစ္ ၁၀၀ပင္ေက်ာ္ခဲ့ေလျပီ။ သက္ၾကီးရြယ္အို တစ္ဦး ၏ ေျပာျပခ်က္အရ ၁၂၅၁ ခုနွစ္တြင္ေတာင္ၾကီးျမိဳ႔ကို တည္သည္ဟု မွတ္သားရျပန္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္
ေတာင္ၾကီးျမိဳ႔တည္သည့္ ခုႏွစ္ႏွင့္ ပတ္သက္ ၍၀ိ၀ါဒ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ေနသည္။အေျဖရွာၾကည့္ရာ ၁၂၄၇-ခဳနွစ္တြင္ နယ္ခ်ဲ႔ အဂၤလိပ္တို႔အထက္ျမန္မာႏိုင္ငံကို သိမ္းပိုက္ သျဖင့္ ထိုကာလြန္ ၃ ႏွစ္သည္
နယ္ခ်ဲ႔တို႔ရွမ္းျပည္ဖက္သို႔တက္လာကာ မိုင္းေသာက္ (ေညာင္ေရြျမိဳ႔နယ္) ကိုရံုးစိုက္ခဲ့သည္ ကာလျဖစ္ႏိုင္ေပသည္။
မိုင္းေသာက္ေဒသသည္ ငွက္ဖ်ား မရွိသျဖင့္ ရံုးေျပာင္းေရြ႔စိုက္သည့္ေနရာကိုရွာေဖြ ၾကျပန္ရာ ယခုေတာင္ၾကီးျမိဳ႔၏ အေရွ႔ဘက္ (ယခု ဓမၼရတနာေက်ာင္း၏အေရွ႔ဘက္(၂)မိုင္အကြာ) တြင္ ၁၂၅၁-ခုႏွစ္ခန္႔၌ေျပာင္းေရြ႔ခဲ့ျခင္းျဖစ္ႏိုင္ရာသည္။ ထိုေဒသသည္ ျပန္႔ျပဴးညီညာသျဖင့္ျမိဳ႔တည္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ႏိုင္ေပသည္။
ယခုေတာင္ၾကီးျမိဳ႔အေရွ႔ဘက္ရွိ ေတာင္တန္းမ်ားေပၚတြင္ ထိုအခ်ိန္ကပအို၀္းရြာမ်ားရွိရာ ၊ အဂၤလိပ္တို႔က ထိုေနရာတြင္ ျမိဳ႔တည္လိုသျဖင့္အျခားသင့္ေတာ္ရာေနရာသို႔ ရြာေျပာင္းခုိင္းသည္ဟုလည္း မွတ္သားရ ေပသည္။ထိုေဒသတြင္ ယခင္က မီရဲ၊ သထံု၊ ၀ိန္ယရြာမ်ားရွိရာ ၀ိန္ယသည္ ပအို၀္းဘာသာစကားျဖင့္ ျမိဳ႔ေဟာင္းဟု အဓိပၸာယ္ရသျဖင့္ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႔ေဟာင္းေနရာျဖစ္ႏိုင္ေပသည္။ ထိုေနရာတြင္ ရံုးစိုက္ျပီးမွ ၁၈၉၄-ခုနွစ္တြင္ယခုေတာင္ၾကီးျမိဳ႔ေနရာကို ေျပာင္းေရြ႔ ျမိဳ႔တည္ျခင္းျဖစ္ ႏိုင္ေပသည္။
စာေရးသူမွတ္သား ရသည္မွာ ယခု ျမိဳ႔မ ေစ်းၾကီး ေနရာသည္ ယခင္ကဦးၾကီးခမ္းေလာ္ ရြာ ေနရာေဟာင္းျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္က မီးရဲတြင္ပအို၀္းတိုင္းရင္းသား ခ်ိဳဖာထီးအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ေပသည္။ ထိုအခ်ိန္က ေတာအုပ္မွာေတာင္ပိုင္းရပ္မွ ဦးဖိုးမင္းျဖစ္ျပီး ဦးဖိုးရင္မွာ နယ္အုပ္ျဖစ္သည္။အေရးပိုင္မွာ ဦးလူတင္ ျဖစ္သည္။ ဒံုေတာင္တီးေခၚ ေတာင္ၾကီးရြာကို ဦးေအာင္သာက အုပ္ခ်ဳပ္ေလသည္။ ထာခယ္ရြာ (ယခု ေညာင္ပင္သာ) ကို ဆရာစႏၱတည္ျပီး ၊နဂါးပတ္ေက်ာင္း ၀န္းက်င္ကို ေမာင္ဖာ၀မ္ တည္ခဲ့သည္။
အင္းသားမ်ား ျဖစ္သည့္ ဘုရားဒါယကာညြန္႔ ဒါယကာေက်ာ္တို႔မွာ အင္းေလးမွအင္းသားမ်ား (ထိုအခ်ိန္က ေစာ္ဘြား ႏွင့္ မတည့္သူမ်ား) ကို လမ္းအလုပ္သမားကူလီ မ်ားအျဖစ္ ေခၚလာ ၍ကူလီကုန္းရပ္ (ယခု ကူညီကုန္းရပ္) ကိုတည္ခဲ့သည္။ေစ်းပိုင္းရပ္ကို ပအို၀္း တိုင္းရင္းသားမ်ားျဖစ္သည့္ ဇရပ္ဒကာ ဦးခ်ံဳ၊
ပဥၥင္း ဘျဖဴတို႔က တည္ခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္က ေတာင္ၾကီးျမိဳ႔ေပၚတြင္ကန္ဦးေက်ာင္း၊ မင္းေက်ာင္း၊ ကုန္းသာေက်ာင္း၊ နဂါးပတ္ေက်ာင္း၊ ပထမေတာင္ေက်ာင္းၾကီးသာရွိခဲ့သည္။ မင္းေက်ာင္း၏ ပထမဆံုးေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္မွာ မဲနယ္ေတာင္တန္းမွ လံုဒါရြာ ဆရာေတာ္ျဖစ္ျပီး ပအို၀္း
တိုင္းရင္းသား ျဖစ္သည္ဟု မွတ္သားရေလသည္။
စာကိုး
1. ↑ စူဠာမုနိ ေလာကခ်မ္းသာ ေစတီေတာ္ တည္ေဆာက္ေရး မွတ္တမ္းစာအုပ္
Wednesday, September 18, 2013
Subscribe to:
Posts (Atom)
