လ်စ္လွ်ဴ မရႈသင့္ေတာ့တဲ့ ျမန္မာျပည္ အေျခခံပညာေရး

ဇူလိုင္လ(၂၉)ရက္

တကၠသုိလ္၀င္တန္း စာေမးပြဲ ေျဖဆုိၿပီး ထြက္လာသည့္ ေက်ာင္းသားမ်ားကုိ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ရွိ ေက်ာင္းတေက်ာင္းတြင္ မတ္လ ၁၈ ရက္ေန႔က ေတြ႔ရစဥ္ (ဓာတ္ပုံ – ေဂ်ပုိင္ / ဧရာ၀တီ)
ဟုိတေန႔က က်မအိမ္ကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က နာမည္ႀကီး အစိုးရေက်ာင္း တေက်ာင္းက ဆရာမတေယာက္ လာပါတယ္။ သူတုိ႔ ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသားဗဟိုျပဳ သင္ၾကားေရး စနစ္ကုိ သင္ၾကားတာမုိ႔ ဘယ္လိုမ်ိဳး ေက်ာင္းသားေတြကုိ သင္ၾကားသလဲ ဆုိတာကို ဂ်ပန္ စစ္ေဆးေရးအဖြဲ႕ လာၾကည့္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။

“ဂ်ပန္မွာ ေက်ာင္းသား ဗဟုိျပဳ သင္ၾကားေရးအခန္းမွာ ေက်ာင္းသား ဆယ့္ငါးေယာက္ကို ဆရာမ ႏွစ္ေယာက္ ႏႈန္းနဲ႔ သင္ေပး ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ေက်ာင္းသား ကိုးဆယ္ေလာက္ ရွိတဲ့အခန္းထဲမွာ ဆရာမ တေယာက္ပဲ သင္ေန တာမုိ႔ ျမန္မာျပည္က ဆရာမေတြ ပိုေတာ္ပါတယ္” လုိ႔ ဂ်ပန္ စစ္ေဆးေရး အဖြဲ႕က ခ်ီးက်ဴးသြားတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။

ေက်ာင္းသား ဗဟုိျပဳ စနစ္အေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ က်မ အရင္က ဧရာ၀တီမွာပဲ ေဆာင္းပါး တပုဒ္ ေရးခဲ့ဖူးပါ ေသးတယ္။ တတန္းကို ခုနစ္ဆယ္၊ ရွစ္ဆယ္ေလာက္ ရွိတဲ့ အတန္းထဲမွာ ဆရာမ တေယာက္တည္းနဲ႔ ေက်ာင္းသား ဗဟုိျပဳ စနစ္ကို ဘယ္လုိ သင္ၾကားၾကသလဲ ဆုိတာကုိ က်မ ဘယ္လုိမွ နားမလည္ႏုိင္ပါဘူး။ ေက်ာင္းသားဗဟုိျပဳ စနစ္ဆုိတာ ဘယ္လုိလဲ၊ ဘာျဖစ္လုိ႔ ေက်ာင္းသားကုိ ဗဟုိျပဳရသလဲ ဆုိတာကိုေရာ ဆရာမေတြ တကယ္နားလည္ရဲ႕လားလုိ႔ က်မ စဥ္းစားမိပါတယ္။

အမွန္ေတာ့ျဖင့္ က်မတို႔ တုိင္းျပည္မွာ ဆရာဗဟုိျပဳ စနစ္ေတာင္မွ တကယ့္ကို စနစ္တက်နဲ႔ က်က်နန ေက်ာင္းသားကုိ တတ္ေအာင္ သင္ႏုိင္ေသးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ ဆရာက လုိက္ေရး၊ ေက်ာင္းသားက လုိက္ကူး၊လုိက္ဆုိ၊ ၿပီးရင္က်က္၊ စာေမးပြဲမွာ အလြတ္က်က္ထားတဲ့ အတုိင္း ျပန္ေျဖ။ ဒီနည္းနဲ႔ပဲ ခ်ီတက္ လာၾကတာပါ။ တတ္သလား၊ မတတ္သလားလုိ႔ ေျပာရင္ တျခားကို မၾကည့္နဲ႔ဦး အဂၤလိပ္စာနဲ႔ပဲ တုိင္းတာလုိ႔ ရပါတယ္။ သူငယ္တန္းကေန ဆယ္တန္းအထိ အဂၤလိပ္စာ သင္လာၾကေပမယ့္ အဂၤလိပ္စာကို မဖတ္တတ္၊ မေရးတတ္၊ မေျပာတတ္ၾကပါဘူး။ အဂၤလိပ္စာကို မေရးတတ္လို႔ ျမန္မာစာကိုေရာ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ တတ္ၾကလား ဆုိေတာ့လည္း ျမန္မာစာလည္း မတတ္ၾကျပန္ပါဘူး။ စာေတာ္ျခင္း မေတာ္ျခင္းဟာ စာေတြကို အလြတ္က်က္ႏုိင္ျခင္း၊ မက်က္ႏုိင္ျခင္း ဆုိတဲ့အေပၚမွာ မူတည္ေနတဲ့ ပညာေရး စနစ္ပါ။

ေဟာ … အခု ေက်ာင္းသား ဗဟုိျပဳရမယ္ရယ္လုိ႔ ဆုိၾကျပန္ေတာ့ ေနရာတကာမွာ ေက်ာင္းသား ဗဟိုျပဳဆုိတဲ့ အသံေတြ စီစီညံညံ ၾကားရျပန္ပါေရာ။ တကယ္ေတာ့ ေက်ာင္းသားဗဟုိျပဳ သင္ၾကားေရး စနစ္ဆုိတာဟာ အင္မတန္မွ ေကာင္းတဲ့ သင္ၾကားေရး စနစ္ပါ။ ကေလးတေယာက္ခ်င္း တေယာက္ခ်င္းစီဟာ (လူတဦးခ်င္းစီဟာ) စိတ္၀င္စားတာခ်င္း တဦးနဲ႔ တဦး မတူၾကပါဘူး။ တခ်ိဳ႕က သခၤ်ာမွာ စိတ္၀င္စားတယ္၊ တခ်ိဳ႕က သိပံၸ၊ တခ်ိဳ႕က ပထ၀ီ၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဘာသာစကား စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲၾကပါတယ္။ အဲဒီလုိပဲ သင္ယူပံုမွာလည္း တဦးနဲ႔ တဦး ကြာျခားၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က မ်က္စိအျမင္နဲ႔ သင္ယူတာ၊ တခ်ိဳ႕က အၾကား၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ စူးစမ္းေလ့လာရင္းနဲ႔ မွတ္သြားတာ စသည္ျဖင့္ ကြဲပါတယ္။ ေက်ာင္းသား ဗဟိုျပဳ သင္ၾကားေရး အခန္းမွာ သင္ေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသား မ်ားဟာ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ သင္ယူေနတဲ့ အရာေတြ မတူပါဘူး။ သခ်ၤာေတာ္တဲ့ ကေလးက သခ်ၤာကို အခန္း ၉ ေလာက္အထိ တြက္ေနေပမယ့္ သခ်ၤာမေတာ္တဲ့ ကေလးကေတာ့ သခ်ၤာဟာ အခန္း ၂ ေလာက္မွာပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သခ်ၤာ အခန္း ၂ ေလာက္မွာပဲ ရွိေနတဲ့ ကေလးက စာၾကည့္တုိက္က ဂႏၴ၀င္ ၀တၱဳ စာအုပ္ေတြေတာ့ ထုိင္ဖတ္ခ်င္ ဖတ္ေနပါလိမ့္မယ္။ အတန္းထဲမွာ ရွိေနတဲ့ ေက်ာင္းသားမ်ားဟာ သူတုိ႔မွာ အားနည္းတဲ့ ဘာသာရွိသလုိ၊ သူတုိ႔အားသာတဲ့ ဘာသာေတြ ရွိၾကတယ္။ သူတုိ႔ လုပ္ခ်င္တဲ့ (စူးစမ္းေလ့လာ သင္ယူခ်င္တဲ့) ဘာသာကို စိတ္လြတ္လပ္စြာ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ေလ့လာႏုိင္ခြင့္ ရွိတယ္။ ဆရာမက ဒါလုပ္ဒါလုပ္ ဆုိၿပီးေတာ့ ေျပာတဲ့ ေနာက္ကို လုိက္စရာ မလုိပါဘူး။

ဒီ သင္ၾကားေရးရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ ဘာ၀ါသနာပါမွန္း (ဘယ္ဘာသာကုိ စိတ္၀င္စားမွန္း) မသိတဲ့ ကေလးမ်ားကို ကိုယ္ဘာကို စိတ္၀င္စား ေလ့လာခ်င္သလဲ ဆုိတာ ကိုယ့္ဘာသာေရြးခ်ယ္ ေစတဲ့ သင္ၾကားေရးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ သခ်ၤာသမားဟာ သူစိတ္၀င္စားတဲ့ သခ်ၤာကုိ ေစာင္းေပးၿပီးေတာ့ ေလ့လာေနတဲ့အတြက္ သခၤ်ာပညာရွင္ႀကီး ျဖစ္လာႏုိ္င္သလုိ၊ စာေပ ကဗ်ာကို စိတ္၀င္စားသူကလည္း စာေပ သုေတသီႀကီး ျဖစ္လာႏုိင္တဲ့ သင္ၾကားေရးပါပဲ။

ကေလးတုိ႔ ဘာစိတ္၀င္စားသလဲ၊ ဘာလုပ္ခ်င္သလဲ ဆုိတာကို သိဖို႔အတြက္ ေက်ာင္းသားဗဟိုျပဳ အတန္းမွာ ဆရာမနဲ႔ ေက်ာင္းသား အခ်ိဳးအဆ မွ်တရပါတယ္။ ေက်ာင္းသား ဗဟုိျပဳစနစ္မွာ အေရးႀကီးဆံုး အရာကေတာ့ ကေလးတုိ႔ ကုိးကား ေလ့လာရမယ့္၊ စာအုပ္စာတမ္း ျပည့္စံုလံုေလာက္တဲ့ စာၾကည့္တုိက္ပါပဲ။ စာၾကည့္တုိက္က စာအုပ္ေတြဟာ ေပ်ာက္မွာစိုးလုိ႔ ဆုိၿပီး ဗီရိုထဲမွာ ေသာ့ခတ္ မထားရပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ က်မ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္ၿပီးကတည္းက ေရာက္ခဲ့ဖူးသမွ် အစုိးရ ေက်ာင္းမ်ားမွာေတာ့ စာၾကည့္တုိက္မ်ား မရွိသေလာက္ ပါပဲ။ စာၾကည့္တုိက္ ရွိတယ္ဆုိတဲ့ ေက်ာင္းမွာလည္း စာၾကည့္တုိက္က တကယ့္ကို အျဖစ္ပါပဲ။ သင္ေထာက္ကူ ပစၥည္းရယ္လုိ႔လည္း မရွိ၊ စာၾကည့္တုိက္လည္း မရွိ၊ ဆရာမေတြ ကုိယ္တုိင္ကလည္း ေက်ာင္းသားဗဟုိျပဳ ဆုိတာကို နာမည္က လြဲလို႔ ဘာမွနားမလည္၊ ဘယ္လုိ သင္ၾကားရမယ္ ဆုိတာလည္း မသိနဲ႔ ျမင္ရေတြ႕ရသမွ် အနာဂတ္ ပညာေရးအတြက္ ရင္ေမာ စရာႀကီးေတြပါပဲ။

ဒီပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ကေလးေတြကို ဘယ္လုိ သင္ၾကမွာပါလိမ့္လုိ႔ က်မ ေတြးမိၿပီးေတာ့ စိတ္ေမာ ရပါတယ္။

ေက်ာင္းသား ဗဟုိျပဳ စနစ္ကုိ တကယ္လုပ္မယ္ ဆိုရင္ျဖင့္ က်မတုိ႔ရဲ႕ ေက်ာင္းေတြမွာ ေက်ာင္းခန္းေတြကို ထပ္ၿပီးေတာ့ တုိးခ်ဲ႕ဖို႔ လုိပါတယ္။ ေက်ာင္းသားနဲ႔ ဆရာမ ဦးေရမွ်ဖို႔ လုိပါတယ္။ စာၾကည့္တုိက္ ေကာင္းေကာင္း၊ သိပံၸ စမ္းသပ္ခန္း ေကာင္းေကာင္းေတြ လုိပါတယ္။ ေက်ာင္းသားဗဟိုျပဳ စနစ္ဆုိတာ ဘယ္လုိ၊ ဘာေၾကာင့္ ဒီစနစ္ကုိ သင္ရတယ္၊ ဆရာမ ေတြက ဆရာ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ကူညီသူအေနနဲ႔သာ ကေလးကို လုပ္ေပးရမယ္ ဆုိတာေတြကို ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား အေနနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ သေဘာေပါက္ေအာင္လုိ႔ သင္ၾကားေပးဖုိ႔ လုိပါတယ္။

အဲဒီလုိ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ ဟုိးအရင္ ေက်ာင္းမ်ားအတုိင္း သင္ေထာက္ကူ ပစၥည္းဆုိလုိ႔ ေက်ာက္သင္ပုန္းနဲ႔ ေျမျဖဴတထုပ္ပဲ အတန္းထဲမွာ ရွိေနမယ္၊ ေက်ာင္းသား ၅၀၊ ၆၀ ေလာက္ရွိတဲ့ အတန္းထဲမွာ ဆရာမက တေယာက္တည္းပဲ ရွိေနမယ္ ဆုိရင္ျဖင့္ ဒီအတန္းထဲက ကေလးေတြ ဘာဆုိဘာမွ တတ္ေျမာက္ဖုိ႔ မလြယ္ဘူးလုိ႔ပဲ ေျပာရေတာ့မွာပါပဲ။

ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ အဲဒီႏုိင္ငံရဲ႕ ပညာေရးနဲ႔ အမ်ားႀကီး သက္ဆုိင္ပါတယ္။ ကေလးေတြကုိ အတန္းေတြ ေအာင္ေပးရုံ၊ ဘြဲ႕လက္မွတ္ေတြ ထုတ္ေပးရုံ၊ ပါရဂူ အတန္းေတြမွာ လူေတြ အလွ်ံအပယ္ လက္ခံရုံနဲ႔ေတာ့ ပညာတတ္ေတြ ေပါမ်ားတဲ့ တုိင္းျပည္ရယ္လုိ႔ ေျပာလို႔ မရပါဘူး။ တႏုိင္ငံတည္း ထီးထီးေနလို႔ မရေတာ့တာမုိ႔ ကမၻာနဲ႔ ဆက္ဆံတဲ့အခါမွာ ကမၻာ့အဆင့္မီ ပညာေရးျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ ပညာေရးနဲ႔ သက္ဆုိင္သူ၊ ၾသဇာအာဏာ ရွိသူမ်ား အားလံုးမွာ တာ၀န္ရွိလုိ႔ ေနပါၿပီ။

ဒါေၾကာင့္မုိ႔ ေက်ာင္းသားဗဟုိျပဳ စနစ္ကုိ ေက်ာင္းေတြမွာ သင္ၾကားဖို႔ ညႊန္ၾကားရုံ ညႊန္ၾကားတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲနဲ႔ တကယ့္ကုိ စနစ္တက်နဲ႔ အသက္သြင္းႏုိင္ဖုိ႔ လုပ္ၾကပါဦး။ အဲဒီလုိပဲ နားလည္ တတ္ကၽြမ္းသူ ျပည္တြင္း၊ ျပည္ပက ပညာရွင္ေတြ အေနနဲ႔လည္း အႏၱရာယ္ ႀကီးမားလွတဲ့ အမည္ခံ ေက်ာင္းသား ဗဟုိျပဳ သင္ၾကားေရး မျဖစ္ေစဖုိ႔အတြက္ ၀င္ေရာက္ ေဆြးေႏြး အႀကံေပး ၾကပါဦးလို႔ တုိက္တြန္းလုိက္ ပါတယ္။
ဧရာ၀တီ